ശനിയാഴ്‌ച

സഖിക്കായ്




വർഷം എന്ന സിനിമയുടെ പാതി സമ്മാനിച്ച കനത്ത സങ്കടം അവളോടു പറഞ്ഞു. അതായിരുന്നു അന്ന് ഞങ്ങളുടെ എഫ് ബി ചാറ്റ്.   ദാരുണമായ ഏത് സംഭവങ്ങളും; അത് മരണമായാലും മറ്റേതുതരത്തിലുള്ള  അനിഷ്ട സംഭവമായാലും അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ അവയിലൊക്കെ ഞാനെന്ന അമ്മയെ, മകളെ, ഭാര്യയെ, സുഹൃത്തിനെ, അയല്പക്കകാരിയെ ഇതൊന്നുമല്ലെങ്കിൽ ഞാനെന്ന കേവല മനുഷ്യജന്മത്തെ അതിനിരയായവരുടെ സ്ഥാനത്തു സങ്കൽപ്പിക്കുന്നത് എന്റെ ശീലമായിപ്പോയി. ആ രാത്രി കുറെയേറെ ചിന്തകളോടെ ഉറക്കമില്ലാതെ തീർത്തു. പിറ്റേന്ന് എഫ് ബി യിൽ കേറിയില്ല. അല്ലെങ്കിലും എഫ് ബി എന്നത് മറ്റുപലരുടെയും പോലെ ഒരു പതിവ് ഇടമല്ലായിരുന്നു എനിക്ക്. അതിനാൽ തന്നെ എന്നെ കണ്ടില്ലെങ്കിലും ആരും അന്വേഷിക്കാറുമില്ല. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു. അവളുടെ മെസ്സേജ് ഉണ്ട്. "ഞാൻ ഐ സി യു വിലാണ്. ക്രിട്ടിക്കൽ ആണ്. പ്രാർത്ഥിക്കണം." തല മൊത്തം തരിപ്പോടെ ഞാൻ "അയ്യോ എന്ത് പറ്റി കുഞ്ഞേ" എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ മറുപടി വന്നു. ഐ ആം ഡയഗ്നോസ്ഡ് വിത്  റ്റി റ്റി പി.ഒന്നും ചോദിയ്ക്കാൻ തോന്നിയില്ല പിന്നെ. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അവളോട് എങ്ങനെ ചോദിക്കും?! കൂടുതൽ അറിയാൻ പിന്നെ ഗൂഗിൾ, അറിയാവുന്ന ഡോക്ടേഴ്സ്, അങ്ങനെ ഞാൻ അലഞ്ഞു. നാട്ടിൽ അമ്മയെ വിളിച്ചു മൃത്യുഞ്ജപപുഷ്പഞ്ജലിക്കും മറ്റു വഴിപാടിനും ഏൽപ്പിച്ചു. മൃത്യുഞ്ജപപുഷ്പാഞ്ജലി മൃത്യഞ്ജയനായ ശിവനുള്ളതാണ്. കാരൂർ അമ്പലത്തിലെ പടിഞ്ഞാറ് ദിശയിലേക്കു ദർശനമുള്ള അപൂർവ്വ ശിവപ്രതിഷ്ഠ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു.രോഗശയ്യയിൽ ഉള്ളവരുടെ  ആയുസ്സിന്റെ ദൈർഘ്യം അറിയാൻ ഈ പുഷ്‌പാഞ്‌ജലി രാവിലെ അർപ്പിച്ചു ഉച്ചയ്ക്ക്  "ഫലം പറച്ചിൽ" എന്ന ഒരു ചടങ്ങും ഉണ്ട്. പൂജാരി പറയുന്ന ഫലം അച്ചെട്ടാണ് എന്നാണ് 'അമ്മ പറയാറ്. ഫലം അറിയാൻ തിടുക്കമായിരുന്നു എനിക്ക്. ഒടുവിൽ 'അമ്മ വിളിച്ചു. "കുറച്ചു മോശം സമയമാണ്. പക്ഷെ ആയുസ്സിന് യാതൊരു കുഴപ്പവും ഉണ്ടാകില്ലാ എന്ന് ഉറപ്പ്" അതെനിക്ക് വല്ലാത്ത ആശ്വാസമായിരുന്നു. ഞാൻ അവൾക്കെഴുതി. "ഒന്നും പേടിക്കണ്ടാ. യാതൊരു അനർത്ഥവും ഉണ്ടാവില്ല" എന്ന്.  പിന്നെ അവൾ വല്ലപ്പോഴും വന്നു പറയുന്ന ഓരോ വാക്കുകളുടെ ബലവും, ചിലപ്പോൾ അതേ ബലത്തിന്റെ അഭാവത്തിൽ മനസ്സ് ചുട്ടുള്ള  പ്രാർത്ഥനയും എന്നെ മുന്നോട്ടു നയിച്ചു എന്നേ  പറയാനാകൂ. മറുവിളി എന്നുകിട്ടും എന്ന് ഒരു ഉറപ്പുമില്ലാതെ മായാവിയേ, മായകുഞ്ഞേ, കുട്ട്യേ  അങ്ങനെ ഓരോ തരത്തിൽ ദിവസവും നീട്ടി വിളിച്ചു എന്റെ മെസ്സേജുകൾ. ഞാനും ഒപ്പം ഉണ്ടെന്ന് കരുതിക്കോളൂ എന്ന് പറയാതെ പറയാൻ, ഞാൻ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലോ മുറിയിലോ ഉള്ള അവളെ വിളിക്കും പോലെ വിളിച്ചുക്കൊണ്ടിരുന്നു.  ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ ബോധമുള്ള അവസ്ഥയിൽ  അവൾക്കുള്ളിൽ എന്തായിരിക്കും ചിന്തകൾ എന്ന് എനിക്ക് ഊഹിക്കാം. ഞാനും അമ്മയാണ്, ഭാര്യയാണ്, മകളാണ്! അവളുടെ ചിന്തകൾ അവൾ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും എന്റെ മനസ്സിനെ ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചുക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു താരാട്ട് നേർത്തുപോകുന്ന വേദനയിൽ ഞാൻ വിങ്ങി. വർണ്ണങ്ങളെ നര വിഴുങ്ങുന്നത് നോക്കിനില്ക്കാൻ മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ടവളുടെ നിസ്സഹായതയിൽ നൊന്തു. ബാഹ്യമായി അവൾ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മുറിവിനേലും   വേദനയേലും   എത്രയോ വലുതാണ്അവൾ പിടഞ്ഞുനീറുന്ന മനസ്സിന്റെ നോവുകൾ. ഹൃദയം പിളരുന്നതും അതിലെ രക്തം വാർന്നു പോകുന്നതും പലപ്പോഴും  ഉത്തരം കിട്ടാത്ത, വേവലാതിപൂണ്ട ചിന്തകളുടെ കൂർത്തമുനകൾ തറയ്ക്കുമ്പോളല്ലേ ?!   അബോധാവസ്ഥയിൽ കിടക്കുന്ന അവളുടെ പുറംലോകത്താണ് ഞാൻ. എന്റെ കണ്ണിനുമുന്നിൽ ഉള്ളിലെ വിഷമം പുറത്തു കാട്ടാതെ ജീവിതസഖിക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന  ഒരു ഭർത്താവുണ്ട്, ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛനുണ്ട്, ആ  അച്ഛന്റെകൈപിടിച്ച്  ഒരു പൂമ്പാറ്റകുഞ്ഞുണ്ട്. ഞങ്ങളെല്ലാവർക്കുമിടയിൽ അളവില്ലാത്ത വിധം അകലവും ഉണ്ട്. കാതങ്ങൾക്കിപ്പുറമിരുന്നു ആരെയും വിളിച്ച്  ഒന്നും തിരക്കാനാവാതെ ഒന്നും അറിയാതെ ഒക്കെ ശരിയാവും എന്ന് മനസ്സിനെ പഠിപ്പിച്ച്‌ ദിനങ്ങൾ പോയി. ഒരു ദിവസം ഞാൻ അവൾക്കായി ഒരു വരിയെഴുതി. "മതി കുഞ്ഞേ പേടിപ്പിച്ചത്, വേഗം വരൂ" എന്ന്. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം അസുഖം ഭേദമാകും എന്ന ഘട്ടമെത്തി. ആ ഒരു അറിവ് കുറച്ചൊന്നുമല്ല ആശ്വാസമേകിയത്. 

 ഒരേ വീട്ടിൽ, ഒരേ വയറ്റിൽ പിറവികൊള്ളണമെന്നില്ല ഒരാളെ സ്വന്തമെന്ന് കരുതാൻ. പേരിന് ഒരു ബന്ധുവായിരിക്കണമെന്നും ഇല്ല. മനസ്സുകൊണ്ടുള്ള അടുപ്പം മൂലം ഭവിക്കുന്ന ചിലതുണ്ട്. നിർവചനത്തിന്റെ അഭാവം കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർ അറിയാതെപോകുന്ന ചില ബന്ധങ്ങൾ. നിർവചിക്കപ്പെടാത്ത അത്തരം ചില നല്ല ബന്ധങ്ങൾക്ക് ആഴമേറും. പരസ്പരം പറഞ്ഞു ഭംഗികളയാതെ സൂക്ഷിക്കുന്ന അത്തരം എന്തോ ഒന്നുണ്ട് എനിക്കും അവൾക്കുമിടയിൽ. ചിന്തകളിലെ ചില സമാനതകൾക്കുമുപരിയായി എന്തോ ഒന്ന്. ഒപ്പം പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അന്നൊന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല കൂട്ടിയിണക്കുന്ന എന്തോ ഒന്നുണ്ട് ഞങ്ങൾക്കിടയിലെന്നു. " A Special friendship, a divine one" എന്നൊക്കെ കരുതാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.  അങ്ങനെയുള്ള സഖിയാണ് അകലെ രോഗശയ്യയിൽ. ഒടുവിൽ അവൾ പൊരുതി ജയിച്ചു. അസുഖത്തെ കീഴടക്കി അവൾ മടങ്ങിയെത്തിയത് ഒരു  ധനുമാസത്തിലാണ്.  മഞ്ഞിൽകുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന ധനുമാസപൗർണ്ണമിയുടെ പടത്തിനു കീഴെ എഴുതിനല്കാൻ  അവൾക്കായി ഇത്തിരി വരികൾ ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു. ഇവിടെ ഞാൻ അതോർത്തെടുക്കുകയാണ്.
"ആതിരയെത്തിടും നാളെ രാവിൽ, താര-
ജാലങ്ങൾ താലം പിടിയ്ക്കും
മകരത്തിൻ മഞ്ഞും  മരന്ദവുമേന്തിയെൻ
പടിതൊട്ട് മന്ദാരം നിൽക്കും
വേലയും പൂരവും തേവരും കോവിലും
ചേർന്നെന്റെ ഗ്രാമം വിളങ്ങും
മൂവന്തിയിൽ നിന്ന് ചാന്ത് പറ്റി,വാക-
പ്പൂമരം ചോന്ന് തുടുക്കും
മേടത്തിൻ കൈനീട്ടം വാങ്ങണം, പൂക്കണി-
കൊന്നപ്പൂ തോരണം വേണം
കർക്കടകത്തിൻ കറുപ്പകന്ന്, ചിങ്ങ-
വെയിൽക്കിളി പാടുമുഷസ്സും വേണം 
ഇനിയും മരിയ്ക്കാത്ത പ്രണയത്തിൻ ദൂതുമായ്‌
പ്രിയമോടെയണയുന്ന മേഘം
ഇടവിടാതെന്നോട് പറയും സ്വകാര്യങ്ങ-
ളറിയുവാൻ സഖിയുമെന്നരികിൽ  വേണം." 

അങ്ങനെ അകലെ നിന്നാണെങ്കിലും വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ പ്രിയ ഗാനങ്ങളുടെ പല്ലവി പാടാനും,കളിപറയുവാനും, സുഖദുഃഖങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു പങ്കുവയ്ക്കുവാനും അവളെ തിരികെ തന്നതിനാണ്  ഈശ്വരനോടുള്ള എന്റെ നന്ദി. 

സംഘടിതയിലേക്ക് മായ ഒരു കുറിപ്പ് ചോദിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് തരാൻ സാധിച്ചത് 10 മിനിറ്റിൽ തട്ടിക്കൂട്ടിയ ഒരു കവിതയാണ്. എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ചില ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളാൽ  ആധിപിടിച്ച സമയമായിരുന്നു അത്. 2 വരികൾ കൂടി കിട്ടിയാൽ ഒരു മത്സരത്തിനായി തയ്യാറാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു  ഗാനം പൂർണ്ണമായേനെ! അത് പോലും മനസ്സിൽ വരാൻ കഴിയാത്ത വിധം ആധിപിടിച്ച സമയം. എങ്കിലും ശ്രമിച്ചു.ഒരു സഖിക്കു സാന്ത്വനം പകരും വിധം എഴുതാൻ എന്റെ മുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് മായയുടെ മുഖവും അന്ന് അനുഭവിച്ച നോവുകളുടെ നീറുന്ന ഓർമ്മകളുമായിരുന്നു. സാന്ത്വനമായതിനാൽ കവിതയ്ക്ക്  ഗൗരവഭാവമില്ലല്ലോ എന്നൊരു വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു അത് കൊടുക്കുമ്പോൾ. എല്ലാവരും അസുഖത്തെ കുറിച്ചും വേദനകളെ കുറിച്ചും അനുഭവതീവ്രതയോടെ പറയുമ്പോൾ ഞാൻ ഒരു സാന്ത്വനമാകട്ടെ എന്ന് പിന്നീട് ആശ്വസിച്ചു.  അങ്ങനെ ഒരു അവസരം എനിക്ക് തന്ന  മായയ്ക്കും മിസ് ഷീബയ്ക്കും എന്റെ നന്ദി. സ്നേഹം. അമൃതയെന്ന അനുഗ്രഹീത ചിത്രകാരിയോടും എന്റെ സ്നേഹം. കവിതയ്ക്കായി അമൃത കോറിയ ചിത്രം അതിസുന്ദരം.
ഇനിയും അക്ഷരങ്ങളുടെ ലോകത്തു ഏറെ ശോഭിക്കാൻ നിനക്കാവട്ടെ പ്രിയ സഖീ. നിനക്ക് മുന്നിൽ ജീവിതം നല്ല നിറക്കൂട്ടുകളാൽ ചിത്രങ്ങൾ ഒരുക്കട്ടെ. എന്റെ സ്നേഹവും ആശംസകളും പ്രാർത്ഥനകളും എന്നും നിനക്കൊപ്പം. 
  

ചൊവ്വാഴ്ച

ശ്യാമം... സുന്ദരം










ഇന്ദീവരദലശ്യാമം
ഇന്ദുമുഖദ്യുതിഭംഗം
ഇന്ദ്രകൃപാഭരമേഘം
ഈ മണ്ണിലിന്നാനന്ദവർഷം

തിരുമുടിച്ചുരുളെഴും ചന്തം
തുറക്കുന്നു മയിൽ‌പ്പീലിക്കണ്ണൊരെണ്ണം
തൃച്ചന്ദനാലേപമേനി ദിവ്യം
തൃത്താവിനാലെ തുലാഭാരം, പ്രിയ-
തൃത്താവിനാലെ തുലാഭാരം.

കണ്ണടച്ചാലെന്നിൽ നിന്റെ രൂപം
കാട്ടുകടമ്പുകൾ പൂത്ത ഗന്ധം 
കാതിനു പീയൂഷവേണുഗാനം
കാളിയനില്ലാത്ത രാഗതീരം, കണ്ണാ,
കാളിന്ദി സാക്ഷിയാം നിൻ പ്രണയം.

നിഴലിരുൾ നിറയുമെൻ മുറ്റം
നിത്യസ്മരണയിൽ മഞ്ജുളാൽ മിത്രം
നിലവിടും നീലാബ്‌ധിയായ് പ്രളയം, നീ
നീട്ടുമൊരാലിലയിൽ അഭയം, ഇനി 
നീ തരുമാലിലയെൻ അഭയം.

ചേറിൽ വിരിഞ്ഞതാമീവാരിജം,നിൻ
ചേവടി പുൽകാൻ കൊതിപ്പൂ നിത്യം
ചിന്തകളാകുലം, നൊന്ത മനം, ഞാൻ
ചേരുകിൽ നിന്നിലതെന്റെ പുണ്യം,നിന്നിൽ
ചേരുകിൽ ഞാനതെൻ ജന്മപുണ്യം!

ഞായറാഴ്‌ച

വിഭാവരിക്ക് ഒരു മുത്തശ്ശൻ കവിത








മുത്തശ്ശനെന്നാൽ സ്നേഹം, വാത്സല്യ-
ത്തിൻ നിധി കാക്കുന്ന പുണ്യം
കൊഞ്ചിച്ചിരിച്ചു ഞാൻ ചെല്ലും, തേ-
നുമ്മ തന്നെന്നെ പുണരും.

മുറ്റത്തെയൂഞ്ഞാലിൻ മൗനം, നേർത്ത
പുഞ്ചിരിക്കൈ നീട്ടി മായ്ക്കും
മാമ്പൂമണക്കുന്ന കാറ്റിൻ, ചുരുൾ
കൂന്തൽ വീഴും പാത താണ്ടും
കൈ പിടിച്ചെന്നെ നടത്തും, കുയിൽ
പാട്ടിന്റെയീണങ്ങൾ ചേർന്ന് പാടും
പൊൻവെയിൽ മുത്തുകൾ കോർക്കും, പുൽ-
നാമ്പിന്റെ ദാഹമകറ്റും.
കുന്ന് വിഴുങ്ങിടും സൂര്യൻതന്നുടെ
ഗദ്ഗദങ്ങൾക്കു കാതോർക്കും
പൊട്ടാതൊരു പട്ടനൂലും കൊണ്ട-
ക്കാണും മാനമളക്കും. 

തേവർക്കു മുന്നിൽ കൈകൂപ്പും, എൻ
ആയുസ്സിനായ് ജപം ചെയ്യും
കാണാമറയത്ത് നിന്നും മുത്തശ്ശി-
യേകും പ്രസാദങ്ങളൂട്ടും 
എൻ ചിരിക്കായ് വിണ്ണിൽ വാഴും, വെണ്-
തിങ്കളെ താഴെയിറക്കും
മുത്തശ്ശനേകിടാമെന്നുംഎന്നും
വാനോളമെന്നുടെ സ്നേഹം.

നേരുന്നു എൻ മനമിന്ന്, നൂറാ-
ശംസ തൻ മലർച്ചെണ്ട്
ആയിരം പൂർണ്ണേന്ദു കാണാൻ,എന്റെ
കൂട്ട് കൊതിക്കുന്ന നെഞ്ച്.
മുത്തശ്ശനെന്നാൽ സ്നേഹം, വാത്സല്യ-
ത്തിൻ നിധി കാക്കുന്ന പുണ്യം.

ബുധനാഴ്‌ച

നിദ്ര







ഉണ്ണി തന്‍ നിദ്രയ്ക്കു നീല വര്‍ണ്ണം, ചുരുൾ
കൂന്തലിൽ പീലിയോലുന്ന വര്‍ണ്ണം
അമ്മതന്‍ കണ്ണിൽ വരഞ്ഞ ചന്തം, മുകിൽ
പക്ഷി തന്‍ തൂവൽ വിടര്‍ന്ന ചന്തം.

ഉണ്ണിക്കിനാവുകൾ മിന്നി മിന്നി തെളി-
ഞ്ഞുണ്മയോലും താരകങ്ങളായി
പിഞ്ചുകൈ നീട്ടിയെന്നുണ്ണി ചെല്ലേ , മിന്നാ-
മിന്നിയായ് ദൂരെ പറന്നു പോയി

ഉണ്ണി പടിക്കെട്ട് നീന്തി കടന്നതാ,
ഉമ്മറത്തൂണിൽ പിടിച്ചു നില്‍ക്കെ
പൂക്കളിൽ തേനുണ്ട കുഞ്ഞു പൂമ്പാറ്റയെ
നോക്കിയോ നിദ്രയിൽ നീ ചിരിച്ചു

പാല്‍മണൽ നീളെ നീ പാദം പെറുക്കി വ-
ച്ചോടി നടന്നതു കണ്ടു നില്‍ക്കേ
ചാരെയണഞ്ഞമ്മ കാല്‍ത്തള ചാര്‍ത്തിയ
പാദത്തെ കണ്ണോടു ചേർത്തു വച്ചു

അമ്മ തന്‍ കൈവിരൽ തുമ്പിലൂടക്ഷര-
കൂട്ടുകൾ ചാലിച്ചു നിൻ ചിരിയെ
പുസ്തകത്താളിലും ഉൾത്തകിടൊന്നിലും
എത്രയോ കാവ്യങ്ങൾ തീര്‍ത്തു വച്ചു

അമ്മയല്ലോ എന്നും കൂട്ടിരുന്നു, കുഞ്ഞു-
പഞ്ഞി തലയിണ പിന്നെയല്ലോ
മുത്തി വന്നക്കൈ പിടിച്ചിടുമ്പോൾ, തേങ്ങും-
മുത്തിനെ മാറോടു ചേര്‍ത്തതല്ലോ

നോക്കിയിരിക്കരുതെന്നു ചൊല്ലി, നിദ്ര-
പൂകുകിൽ ഉണ്ണി ഹാ! എന്തു ചേലു്
കണ്ണിമ ചേരാതെ നോക്കിടുവാനെന്റെ-
ഉള്ളം കൊതിപ്പപരാധമാണോ ?

വെള്ളിയാഴ്‌ച

മേഘപ്പക്ഷികൾ





അമ്പിളിയുരുള വിഴുങ്ങാനോയി-

ന്നംബരമാകെ മേഘപ്പക്ഷികൾ

വീടിൻ തൊടിയുടെ മേലെ കരിനിഴൽ

ചിറക് കുടഞ്ഞ്‌ പറന്നൂ പക്ഷികൾ

മണ്ണിൻ പശ ചാലിച്ചെൻ നാട്ടിൽ

വൃക്ഷത്തിൻ വേരൊട്ടാൻ വന്നവർ

മേട ചൂടിൽ പൊള്ളിയ തനുവിൽ

തീർത്ഥം വീഴ്ത്തി നനയ്ക്കാൻ വന്നവർ

കുംഭ ശതങ്ങളിൽ അമൃതം പോൽ, വിണ്‍-

ഗംഗാ സലിലമൊഴിയ്ക്കാൻ വന്നവർ

താലപ്പൊലിയില്ലാത്തൊരു മേട്ടിൽ

കാട്ടാനപ്പറ്റം പോൽ വന്നവർ





ഞെട്ടിൽ നിന്നൊരു തേൻകനിയെ, തൊ-

ട്ടാട്ടി താഴെയിടാനായ് വന്നവർ

മാങ്കൊമ്പിൽ പണ്ടച്ഛൻ കെട്ടിയൊ-

രൂഞ്ഞാലിൽ നീർ മൌനം തീർത്തവർ

പടികേറിച്ചെന്നരമതിൽ നെറുകിലെ-

യാടും ഭസ്മക്കൂട് നനച്ചവർ

കണ്ടും തൊട്ടും തീരും മുൻപെൻ

ചില്ലിൽ ചിത്രമനേകം പെയ്തവർ

അഴലിൻ നീർമുത്തോടി നടക്കും

കവിളിൻ മഷി മായ്ക്കാനായ് വന്നവർ

പ്രണയത്തിൻ നോവോടെയിരിയ്ക്കെ

പ്രിയനുടെ ദൂതെൻ കൈയ്യിൽ തന്നവർ

വെള്ളാരം കല്ലിൻ ചെറുത്തുണ്ടുകൾ

മുറ്റം നിറയെ വീഴ്ത്തിപ്പാഞ്ഞവർ

ഈറൻ നീൾമുടിത്തുമ്പിൽ ചൂടിയ

തുളസിക്കതിരിൻ മേനിയുലച്ചവർ





ഓലക്കൂര തൻ ഓട്ടക്കണ്ണിൻ

പീലിത്തുമ്പിൽ നിന്നുമടർന്നവർ

പിഞ്ഞാണത്തിൽ കഞ്ഞിക്കധിക-

പ്പറ്റായ് വീണ്ടും വെള്ളം ചേർത്തവർ

ആശകളോടാ ചെറുമൻ നട്ടൊരു

വാഴക്കണ്ണിൻ വേര് പറിച്ചവർ

പലവിധ മൂളിപ്പാട്ടോടെത്തി

പലവിധ കേളികളാടി പോകോർ

പൂക്കളമിട്ടൊരു മുറ്റത്തും, ആ

പച്ച പടർന്നൊരു പാടത്തും

കാവിലെ അരയാൽ കൊമ്പത്തും

ഇന്നാർത്തു പറന്നു നടന്നേ പക്ഷികൾ.

ബുധനാഴ്‌ച

നോവ്‌





ഓര്‍മ്മിച്ചിടാനല്ലേ ആകൂ ഇനിയെന്നും
ഓടി മറഞ്ഞൊരാ ഇന്നലെകള്‍ 
കാതോര്ക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ എന്നും കൊതിച്ചീടും
കാല്ചിലമ്പൊലിയാകും ഇന്നലെകള്‍ ‍.

കുഞ്ഞല്ലൊരിക്കലും ഞാനി എന്നാലും
കുഞ്ഞായിട്ടെന്‍മനം കേഴും
അമ്മ മടിയിലെ നല്ലിളം ചൂടേറ്റു
നിദ്ര കൊണ്ടീടുവാന്‍ ഞാന്‍ കൊതിയ്ക്കും
തന്നേ പോ കാലമേ വീണ്ടുമെനിക്കെന്റെ
കുഞ്ഞുകിലുക്കാംപെട്ടി
ഓറ്മ്മകള്‍ മൃദു മര്മ്മരങ്ങളുതിര്ക്കുന്ന
ചെല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി, എന്
നല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി


ഉത്തര ചോട്ടിലെ ഭിത്തിയില്‍ ഞാളുന്ന
താക്കോലിന്‍ കൂട്ടം ചിരിയ്ക്കും
മുണ്ട് മുറുക്കിയെന്‍ കൂടെ നടക്കുന്ന
മുത്തശ്ശിക്കൈ ഞാന്‍ പിടിയ്ക്കും
എന്‍ മെയ്യ് മുകര്ന്ന പ്രഭാത പ്രദോഷങ്ങള്‍
ചുറ്റും പ്രദിക്ഷണം വയ്ക്കും
പൊന്നിന്‍ പുലരിയും കുങ്കുമ സന്ധ്യയും
കണ്ടു ഞാന്‍ നിര്വൃതി പൂകും

തന്നേ പോ കാലമേ വീണ്ടുമെനിക്കെന്റെ
കുഞ്ഞുകിലുക്കാംപെട്ടി
ഓറ്മ്മകള്‍ മൃദു മര്മ്മരങ്ങളുതിര്ക്കുന്ന
ചെല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി, എന്
നല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി


ജാലക ചില്ലിലെന്‍ അമ്പിളിത്തെല്ലൊന്നു
പാലൊളി പുഞ്ചിരി തൂകും
ഉമ്മറ തിണ്ണയില്‍ വേഗമണഞെന്റെ
കണ്ണുകള്‍ പാഞ്ഞു തളര്ന്നു പോകും
അമ്മയോ വാരിയെടുക്കും ; ഉറ-
തൈരുറുള ചോറെനിയ്ക്ക് നല്കും
അമ്മയോ വാരിയെടുക്കും ; ഉറ-
തൈരുറുള ചോറെനിയ്ക്ക് നല്കും
പോകല്ലേ നീ മറഞ്ഞീടരുതേ മേഘ-
ക്കീറിലെന്അമ്പിളി കുഞ്ഞേ
ചിരി തൂകുന്ന വെണ്‍ പൂവിതളേ .

തന്നേ പോ കാലമേ വീണ്ടുമെനിക്കെന്റെ
കുഞ്ഞുകിലുക്കാംപെട്ടി
ഓറ്മ്മകള്മൃദു മര്മ്മരങ്ങളുതിര്ക്കുന്ന
ചെല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി, എന്‍ 
നല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി


അച്ഛന്വരുന്നതും നോക്കി ഞാന്‍  വീട്ടു-
പടിയ്ക്കലെ മാഞ്ചോട്ടില്‍ നില്ക്കും 
കൈയ്യിലെ ചെറു പൊതി കല്ക്കണ്ട തുണ്ടുകള്‍ 
എത്ര നുണഞ്ഞെന്റെ കൊതിയകറ്റും  
കൈ വിരല്തുമ്പിനറ്റം പിടിച്ചു ഞാന്‍ 
കാണായ ലോകങ്ങള്‍ കാണും
കാറ്റിനോടും നീലക്കടലിനോടും കഥ-
യായിരം ചൊല്ലി നടന്നകലും
ദൂരങ്ങള്ദൂരങ്ങള്പോയ്മറയും

തന്നേ പോ കാലമേ വീണ്ടുമെനിക്കെന്റെ
കുഞ്ഞുകിലുക്കാംപെട്ടി
ഓറ്മ്മകള്‍ മൃദു മര്മ്മരങ്ങളുതിര്ക്കുന്ന
ചെല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി, എന്‍
നല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി


വേനല്ക്കാറ്റിന്‍ ചൂളം കേള്ക്കുവാന്കാതോറ്ത്തി-
ട്ടെന്‍ തൊടിയ്ക്കൊപ്പം ഞാന്‍ നില്ക്കും 
കുഞ്ഞു കരിയില പൊട്ടുകള്‍ പാറിയെന്‍ 
മുറ്റത്തു ചിത്രങ്ങള്‍ തീറ്ക്കും
ഇന്നതെഴുതിയ ചിത്രങ്ങള്ക്കൊക്കെയും
എന്തെന്‍ മുഖഛായ കാണും
എന്‍ ബാല്യത്തിന്‍ ഓറ്മ്മകള്കേഴും
പിന്നെയും എന്‍ മനം തേങ്ങും

തന്നേ പോ കാലമേ വീണ്ടുമെനിക്കെന്റെ
കുഞ്ഞുകിലുക്കാംപെട്ടി
ഓറ്മ്മകള്‍ മൃദു മര്മ്മരങ്ങളുതിര്ക്കുന്ന
ചെല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി, എന്‍ 
നല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി


വെള്ളിക്കൊലുസുകള്‍ കാലില്‍ കിണുങ്ങുമ്പോള്‍
ഉമ്മറത്തെങ്ങും സുഗന്ധം
ചെന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കാണുമെന്‍ തൈമുല്ല
മൊട്ടുകള്‍ പാതി വിടര്ന്ന ചന്തം.
പുള്ളിപ്പാവാട ഞൊറികളുലഞ്ഞാടി
ഊഞ്ഞാലില്‍  ഉള്പ്പുളകം നിറയും
മേലെ കുതിച്ചുപോയ് ആലിലക്കിളിയോടായ്
ഓരോ സ്വകാര്യം പറഞ്ഞിറങ്ങും, ഞാന്‍
ഓരോ സ്വകാര്യം പറഞ്ഞിറങ്ങും.

തന്നേ പോ കാലമേ വീണ്ടുമെനിക്കെന്റെ
കുഞ്ഞുകിലുക്കാംപെട്ടി
ഓര്മ്മകള്‍ മൃദു മര്മ്മരങ്ങളുതിര്‍​ക്കുന്ന
ചെല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി, എന്‍
നല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി.


അമ്പലം ചുറ്റി വരുന്നൊരു സന്ധ്യ തന്‍ മുന്നില്‍ ‍-
കരിന്തിരി കണ്ണടയ്ക്കും
വെണ്പാല പൂക്കളും രാവിന്‍ സുഗന്ധവും
എന്നില്‍ രോമാഞ്ചമായ് പെയ്തിറങ്ങും
പൊന്മുളം തണ്ടിന്റെ ദ്വാരനിശ്വാസങ്ങള്‍ 
പാട്ടായി പെയ്തതില്‍ ഞാനലിയും
വിണ്ണിലെ പ്രണയ വിപഞ്ചിക മീട്ടിയ
ഗന്ധര്‍​വനെ ഞാന്‍ ഓര്ത്തു നില്ക്കും
ഗന്ധര്‍​വനെ ഞാന്‍ ഓര്ത്തു നില്ക്കും

തന്നേ പോ കാലമേ വീണ്ടുമെനിക്കെന്റെ
കുഞ്ഞുകിലുക്കാംപെട്ടി
ഓറ്മ്മകള്‍ മൃദു മര്മ്മരങ്ങളുതിര്ക്കുന്ന
ചെല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി, എന്‍ 
നല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി.


കുഞ്ഞു വേഴാമ്പലൊന്നിറ്റു മഴനീരിന്‍
ദാഹജലം തേടും പോലെ
എന്‍ ശൈവ ബാല്യ കൗമാരത്തിന്‍ ശീലുകള്‍ ‍-
തേടിയെന്‍  ചുണ്ടോ വിതുമ്പിടുന്നു
ഓറ്മ്മകള്‍ നോവു പടര്ത്തിടുന്നു.

തന്നേ പോ കാലമേ വീണ്ടുമെനിക്കെന്റെ
കുഞ്ഞുകിലുക്കാംപെട്ടി
ഓറ്മ്മകള്‍ മൃദു മര്മ്മരങ്ങളുതിര്ക്കുന്ന
ചെല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി, എന്‍ 
നല്ല കിലുക്കാംപെട്ടി







ഞായറാഴ്‌ച

കാലം കവർന്നത്
























നേർത്തലിഞ്ഞൊരു കുങ്കുമ-
ച്ചിമിഴിൽ മറഞ്ഞ സന്ധ്യേ, കനൽ
വീണു പൊള്ളിയ മണ്ണിലെൻ
കനവിൻ നിഴൽ  വിരിയ്ക്കൂ
വിട വാങ്ങും മുൻപെൻ ജാലകത്തിൽ
ഞാൻ മറന്നു വച്ച, മഴ-
നീർമണിക്ക് നീ കൂട് തേടും
ചകോര വർണ്ണമേകൂ

ഓണമായെന്നോതിയകലുമൊ-
രോലവാൽക്കിളിയോ-
ടെന്നുടെ ബാല്യമൊന്നു തിരഞ്ഞിടാ
വ്യഥയോടെ കേണൂ ഞാൻ
ഉത്തരത്തിലെ നെൽക്കതിർക്കുട-
ക്കറ്റയിൽ നിന്നും, ഇത്തിരി
മുത്തടർത്തി ഞാൻ നൽകിടാം
നീയെത്തിടുമെങ്കിൽ


ഉണ്ടൊരോപ്പോളിന്റെ കൈവിരൽ-
ത്തുമ്പുരുമ്മിക്കൊണ്ടന്നൊ-
രുണ്ണിയാൾ പൂ നുള്ളുവാനായീ 
തൊടി നീളെ
 പിഞ്ചുകാൽ വച്ചോടിയന്നെ-
ന്നങ്കണം നീളെ, തുമ്പ-
പ്പൂ  നിറഞ്ഞ കളം വരഞ്ഞതു-
മോർത്തു നിന്നൂ ഞാൻ
















കണ്ടിടാത്തൊരു നാടു തേടി- 
പ്പായും മാനത്തെ, നീയി-
ന്നെന്തിനെന്നുടെ പുസ്തകത്തിൻ 
താളുകൾ കാട്ടി 
അന്നെൻ പീലി പെറ്റൊരു പൈതലെ
കാണാതെ തേങ്ങുമ്പോൾ, പുല്കാ-
നോടിവന്നതുമുമ്മ തന്നതു-
മോർത്തിടുന്നു ഞാൻ 

കുഞ്ഞു പ്ലാവില കോർത്തിണക്കിയ
തൊപ്പി നീ ചൂടിക്കൊണ്ടൊരു
കൊമ്പൻ മീശ വരച്ചിടാനെൻ
കണ്മഷി തേടി
കാൽക്കുളമ്പടികൾ മടിച്ചെ-
ന്നാല പൂകുമ്പോൾ, അന്ന്  
നീ മുകർന്നു മിടിച്ചൊരെൻ പു -
ല്ലാങ്കുഴൽ പാടി





പുഞ്ചിരിയിലൊളിഞ്ഞിരിപ്പത്  
വെണ്മഴുവെന്നും,ഹൃദയ-
ത്തോപ്പിനെയാകെ കവർന്നെങ്ങോ
മറഞ്ഞെന്നും      ‍
കണ്ടിരുന്ന കിനാക്കാളെന്നുടെ
കയ്യുകൾ നീളെ, ചില്ലിൻ
കൈവളകൾ ചിരിച്ചുടഞ്ഞു
മൊഴിഞ്ഞു കൌമാരം




പണ്ടൊരോണത്തിന്നു ചേലിൽ
പൊൻഞൊറിയോടെന്നമ്മ 
മെയ്യിൽ ചാർത്തി തന്ന  ധാവണി-
യെന്നും കാത്തു ഞാൻ 
 പാതി പാടിയവൻ പകർന്നൊരു
പാട്ടിനീരടികൾ, ഇന്നെൻ
കാതിൽ പൊന്മുളയൂതി വന്നൊരു
കാറ്റ് പാടുന്നു





അമ്പിളിക്കല തൻ നഖക്ഷത- 
നൊമ്പരം കൊണ്ടാ, കാർമുകിൽ
പെയ്ത മാരിയിൽ നിന്നുതിർന്നു
പ്രാണസംഗീതം
അത് കൊണ്ട്പോയി, കുഞ്ഞിക്കൈ-
തുഴയാതെ വിട്ടോരാ
കടലാസ്സു തോണികൾ നെഞ്ചിലേറ്റിയ 
കുങ്കുമപ്പൂക്കൾ  
 






പെറ്റു പെരുകിയ വാർഷിക വലയ-
ച്ചെളിപ്പുറ്റിൽ, എൻറെ
സ്വത്തിലെ ,മാണിക്യമാരോ
കട്ടു സൂക്ഷിച്ചു
പുറ്റ് കാക്കും നാഗമേ നീ  
വിട്ടു തന്നാലും, എൻറെ-
കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ മാറ്റത് 
തൊട്ടു മായ്ക്കാതെ
എൻറെ കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ മാറ്റത് 
തൊട്ടു മായ്ക്കാതെ